เค้าจะเปิดเทอมแล๊วน๊า~,, ｏ（＊ﾟ□ ﾟ*)ｏ
ตารางเรียนตอนเปิดเทอม
เลิกเรียนปกติที่รร. 7.45 - 16.00
ไปต่อ @ เดอะมอลงาม
อังคาร/ พฤ. 17.30-20.00 ฟิสิกส์
ศ.17.15-20.15 เคมี
ส. 15.40-18.40 เคมี
อ 13.00-15.30 วิศวะ
15.40-18.40 เคมี
วันที่ไม่มีเรียนกลับดึกๆ ก้อคงต้องอ่านหนังสือ(อีกมากมายที่ยังไม่ได้อ่านวิชาอื่น)
ส่วนวันที่มีเรียนกลับดึกๆ ก้อ Still ต้องอ่านหนังสือต่อไป จน เที่ยงคืน / ตี 2
ไม่รวมเวลาทำการบ้านและรายงาน และสอบที่รร.-___-'''
...
อ่า.. นี่เราเริ่ม มีระบบระเบียบขึ้นแล้วเรอะเนี่ยยย วะฮิ๊ววว (ดีใจอะไร)
ต่อจากนี้... เราจะจริงจังแล้วใช่ไม๊... ?? ANS. ปิ๊งป่อง
ต่อจากนี้...เราจะชิวต่อไปไม่ได้แล้วใช่ไม๊? ANS. ปิ๊งป่อง
ต่อจากนี้... เรากำลังต้องพยายามปรับเปลี่ยนสิ่งที่ไม่เคยทำได้ใช่ไม๊? ANS. ปิ๊งป่อง
ไม่มีการตื่นเที่ยง ไม่มีการอ่านหนังสือสอบก่อน 1 วัน..ไม่มีการนั่งเล่นหลังเลิกเรียน
....แต่มันคือ 1 ปี (ไม่ถึงซะด้วย) ??? 1 ปีจากนี้ที่ต้องจัดการอะไรด้วยตัวเอง"..
ต่อจากนี้... จะไม่ได้คุยกับวี่ตอนเย็นๆแล้วอ่ะดิ?
จะไม่ได้งอแงเป็นเด็กๆเวลาเหงาๆ(งอแงกับตัวเองก้อไม่ได้อะไรนี่นะ)?
จะไม่ได้กวนตรีน ไม่ได้ล้อ ไม่ได้หึง ให้น่าปวดเฮดแล้วนะ?
จะไม่ได้มีใครมาให้ฟ้องเวลาโดนเพื่อนแกล้งหรือทะเลาะกับใครมา?
เหมือนจะเข้มแข็งอยู่ทุกที..แต่จริงๆก้อ นึกเหงาเหมือนกันนะแหละ..
ก้อเพราะเคยชิน?? ... เปล่าซะหน่อย
เพราะเป็นส่วนหนึ่งตะหาก..
ทั้งๆที่จะพยายามไม่พูดว่าใกล้ถึงวันที่จะเลิกเล่นเมื่อไหร่.. กลัวตัวเองจะซึมขึ้นมา
เวลาที่บอกวี่ว่า "อีกแค่หนึ่งปีเอง".. แต่จริงๆตัวเองรู้สึกเหมือนว่า..
.....มันคงเป็นหนึ่งปีที่ยาวนานและเงียบเหงาซะจริงๆ....ρ(。 。、 )
ถ้าถามว่า เป็นเอาซะแบบนี้แล้วจะทนได้ไม๊ ?.. ก้อต้องตอบเต็มที่เลยว่า ทนได้สิ
จะทำเต็มที่อย่างที่พูดไม๊? แน่นอนว่าทำได้
ปรับตัวน่ะ เดี๋ยวก้อทำได้.. ส่วนเรื่องจะซึมจ๋อย ก้อไม่เท่าไหร่
ไว้วันไหนมีเวลาซักแค่ 2 นาที ก้อมาเขียนเล่าๆในนี้บ้างได้ ว่าเป็นอยู่ไง สบายดีรึเปล่า
ยังติดต่อกันได้นี่หว่า..
แต่ถ้าถามว่า เหงาไม๊? เวลาอยู่คนเดียวกำลังคิดอะไร? .. คิด ถึง ใครไหม?
เรื่องพวกนี้... คงต้องเว้นเก็บไว้คิดซักกะนิดกันล่ะนะ
เวลาคุยกัน..นั่งฟังวี่พูดถึงเรื่องวางแผนอนาคตเป็นระบบระเบียบ จะเรียนอะไร
ชิงทุนเรียนต่างประเทศ โตขึ้นจะทำงานด้านไหน จะต่อที่ไหน ทำอะไร ยังไง
..ฮ่ะๆๆ แบบว่าดูเป็นผู้ใหญ่ดีอ่ะ.. ไม่เหมือนกี้ซักนิดเลย เอาแต่ชิว คิดอะไรก้อไม่รู้
มีแต่เรื่อยเปื่อย... แต่ก้อแบบนี้ กี้ถึงชอบวี่ไง >___<,,
(ถ้าชิวมากๆ จะได้มีคนช่วยคิดแทนให้มั่ง ถ้าเล่นมาก ก้อต้องมีคนที่จะเรียกว่าไงดี "ตามใจ..แต่ก็กล้าด่าแรงๆได้" ล่ะมั้ง (oﾟ▽ﾟ)o
..เวลาฟังพูดแบบนั้น ก้อว่า ..เออหวะ "เราต่างก้อมีความฝันกันทั้งคู่.."
"ก้อพวกเรายังต้องเดินต่อไป".. ถึงแม้ทางข้างหน้ามันอาจจะต้องห่างกันเรื่อยๆ ใช่รึเปล่า
ก้อนั่นน่ะ เข้าใจดี ..
- - - - - - -
เป็นคนไม่เชื่อในเรื่องโชคลาง สิ่งที่ไม่มีตัวตน แล้วก้อสิ่งที่นิยามมันว่า
"พรหมลิขิต"? .. ไม่เคยเชื่อเลยซักนิดเดียว.. แต่ก้อไม่รู้นะ..
ที่เรามาเจอกันนี่ มันเรียกว่าพรหมลิขิตกำหนดไว้อย่างที่ใครๆหลายๆคู่เค้าเชื่อกันรึเปล่า
ถ้ามันเป็นแบบนั้น คุณพรหมลิขิต ก้อคงจะเล่นซะสนุกมือเลย .. ที่ทำให้ รัก มันเกิดขึ้น
กุว่าถ้ามันพูดได้ มันคงแบบ
"เฮ้ย กุให้มึงรักกัน สมหวัง สมที่ให้รอคอย(โคดนาน)แล้วนะ..
แต่กุไม่ให้... มันราบรื่น ..ไปซะทุกอย่างหรอก ..
...กุไม่ให้เจอกันบ่อยๆ อย่างใครๆเขา... ปีนึงครั้งเดียวก้อพอ หรือไม่ก้อไม่ต้อง
...กุไม่ให้พวกมึงโทรคุยกันได้ราบรื่นทุกวัน ทุกวินาที อย่างคู่ไหนๆ..กุยอมให้แค่ตัวหนังสือผ่านSMS และหน้าจอคอมMSN ก้อพอ
...กุไม่ให้ใครรู้เรื่องที่คบกันมากมาย ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรหลายๆอย่าง.. หรือว่า พ่อแม่ พี่ น้อง มันก้อจะไม่ราบรื่น อย่างที่น่าจะเป็น"
..ถึงแม้มันจะไม่เว่อร์ ถึงแม้อะไรหลายๆอย่างจะไม่ค่อยเวิร์ค เจอกันไม่บ่อยไอ้เราบอกพ่อแม่ก้อยังไม่ได้..แม่ กับพี่สาววี่ ก้อยังอาจจะไม่ค่อยสนับสนุน หรือน้อยคนจริงที่จะรู้ว่าเราคบกัน.. แต่ก้อไม่เป็นไรเลย อยากจะบอกว่า
"กุค่อนข้างพอใจไอ้อะไรนี่ที่เป็นอยู่แล้วนะ" ดีจัยที่ได้เรียนรู้ได้รู้จัก แล้วพอมาคิดว่า ถึงวันไหนเราจะต้องมีความฝันของเรา ทางข้างหน้าเราอาจต้องห่างกันแบบนี้อีกบ่อยๆ ..
มันไม่ได้มีความสำคัญอะไร.. .. เพราะเวลาที่คิดอย่างนี้ คำพูดของคนคนนึงมันก้อทำให้เข้าใจ
รักก้อคือรัก มันไม่มีเหตุผลอะไรมากกว่านั้น
...แล้วเรื่องเรื่อยเปื่อยอะไรๆของคนที่มันซีเรียสนานๆไม่ค่อยได้ ก้อหายไปเองกับเหตุผลที่
น่าจะยอมรับได้อย่างแฮปปี้ที่สุดล่ะนะ~
**อ๊ะ..อะรัยกัน คนไร้สาระๆ หลุดมาพล่ามอะไรไม่ชิวอีกแล้วว ไม่ไหวเลย
Be Happy Be Together .. OURZ Forever สิเว่ย ที่กูลิขิต ห้าๆๆๆ >ω<
♪⌒ヽ(*ﾟOﾟ)ﾉ ~
วันที่เวียนเปลี่ยน วันที่เลยผ่าน รักคงมั่น
เราไม่เคยห่าง เคียงคู่ชิดใกล้ ทุกเวลา
ยอมทิ้งความฝัน ยอมทุกๆอย่าง ให้กันและกัน
เพียงได้เคียงข้าง เพียงได้ร่วมทาง โอ้รักนิรันดร์
ก่อนเคยคิดว่ารักต้องอยู่ด้วยกันตลอด
เติบโตจึงได้รู้ความจริง
"หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน "
"ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง "
"หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน "
"ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา "
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เธอได้ตามหาฝัน ของเธอ
เรียนรู้รักอย่าง รู้คุณค่า ฝันไม่ไกล
บินไปตามทาง หาดวงตะวัน ที่เธอต้องการ
ไม่มีฉุดรั้ง ไม่มีดึงดัน เราเข้าใจ
รักยังแสนหวาน รักยังไม่เปลี่ยน เคียงคู่กัน
วันเวลาที่เราห่างไกล ความเข้าใจจะทำให้เราใกล้กัน
กลับกลายเปลี่ยนเป็นพลัง
หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เราได้ถึงดั่งฝัน ร่วมกัน
~° Σ(=ﾟωﾟ=Σ)
edit @ 2007/04/25 18:03:35
